Køyretimen gjekk som smurt, og eg suste rundt i Phoenix. Blandt anna tok eg turen på Freewayen i 120 km/t, noko som var kjekt å prøva ut. Eg hadde ein fin prat med køyrelæraren min gjennom heile turen, og plutseleg fekk eg ein kjekk opplysning frå han som bygde resten av turen og dei mange spørsmåla eg spurte han.
Det viste seg at denne mannen var ein tidlegare profesjonell tennisspelar frå Sør-Afrika på 70-tallet. Hans høgste verdsranking var nummer 24, noko eg søkte opp då eg kom heim. Han hadde reist rundt over alt, bokstaveleg talt, og hadde blandt anna slått Björn Borg på ein innandørsbane i San Fransisco og hadde nokre andre kampar mot han også. Andrew likte London og Wimbledon godt. Denne turen var veldig lærerik, angåande livet hans, for køyringa mi var strøken og fin sa han. Godt er at eg har tre timar igjen med han, så nye spørsmål skal bli besvart.
Her er bilete som blei teken rett før start då me sprang det siste løpet med Cross Country-laget.
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar
Sleng ein kommentar inn om du vil, det er berre koseleg! ;)